Nieuws

Verhaal: de leegte (schrijfopdracht)

26 juni 2020

Ik kijk door mijn raam naar buiten. De zon giet ongegeneerd haar stralen op de eerste groene knopjes, terwijl die nieuwsgierig richting de zon uitstrekken. Een zacht briesje streelt de toppen van de bomen, die alweer een beetje groener lijken te worden. Een bruinrode eekhoorn steekt de weg over, onwetend waarom de straat zo verlaten is. Vogels vliegen door de lucht, terwijl ook zij zich niets van het hele gebeuren aantrekken. Moeder natuur trekt zich er niets van aan en straalt net zo mooi als altijd. Ik zucht en er vormt zich een wazige vlek op het raam. Wat zou ik toch graag naar buiten gaan en het allemaal van dichtbij kunnen bewonderen, maar verder dan de achtertuin kom ik niet.

“Het is maar voor even,” hoor ik mezelf nog zeggen, “het zal wel zo overgaan.” Inmiddels zijn we een paar weken verder en de situatie rondom het virus is niet verbeterd. Scholen zijn dicht, bedrijven gesloten en zelfs de straten die ooit zo druk waren, zijn nu verlaten. Een enkeling waagt zich nog naar buiten in deze onzekere tijden. Alleen voor nodige boodschappen en andere noodsituaties gaat men nog de deur uit.

Gedachtes zweven door mijn hoofd als kleine donkere wolkjes, tikkende tijdbommen die ieder moment kunnen losbarsten. Ik probeer ze te vangen, te begrijpen, maar het blijft allemaal wazig. Ik voel de onrust in mijn lichaam, mijn hart bonst steeds harder. Het verlangen naar anderen stijgt elke dag weer, ik weet niet hoe lang ik dit nog zo volhoud. We proberen er wel samen uit te komen en online contact met elkaar te houden, maar toch voelt het anders. Ik voel me opgesloten als een vogel in zijn gouden kooi.

Makkelijk praten, zul je wel denken. Ik weet het, ik mag van geluk spreken dat ik zelf niet besmet ben geraakt en niemand in mijn directe omgeving. Ik weet het, het is voor mijn eigen veiligheid en dat van anderen. Ik weet het, ik mag eigenlijk niet klagen over mijn situatie in vergelijking met anderen die het veel slechter hebben. Toch voelt het niet goed…

Het is de leegte die het zo moeilijk maakt. Het voelt alsof een stukje van mijn leven wordt overgeslagen, een stukje film wordt eruit geknipt. Het idee dat ik zoveel andere dingen had kunnen doen, dat ik zoveel kansen gemist heb. Ik heb op dit moment niets om naar uit te kijken, behalve het moment dat alles weer voorbij is. De leegte in mijn hart, in mijn leven, op dit moment is gewoon verstikkend.

Ik sluit mijn ogen en probeer er niet aan te denken, ook al weet ik dat het gewoon onmogelijk is. Gedachtes blijven door mijn hoofd zweven. Langzaam val ik in een onrustige slaap, de warme zonnestralen op mijn gezicht, de leegte in mijn hart achterlatend.

De dikgedrukte woorden vormen van onder naar boven een boodschap voor iedereen. Stay safe!